


Sporen van een leven: Textiel als Memoriam
Een gedragen kledingstuk fungeert als een intiem archief van een menselijk bestaan; het herbergt onzichtbare sporen van aanrakingen, betekenisvolle momenten, persoonlijke verhalen en verbindingen. Door dit doorleefde textiel te deconstrueren en opnieuw vorm te geven, ontstaat een nieuw artistiek object waarin herinnering, verlies en transformatie samenkomen.
Geïnspireerd door de kwetsbaarheid en de organische cycli van de natuur, onderzoekt dit werk het snijvlak tussen vergankelijkheid en blijvende betekenis. Met behulp van oude materialen met nieuwe waarde, gedragen textiel en beeldtaal wordt er gezocht naar een nieuwe, non-verbale expressievorm voor verhalen en emoties die zich niet altijd in woorden laten vangen. Het materiaal wordt zo een tastbare vertaling van het onzegbare.
Voor mij is herinneringskunst de kunst van veranderen, verbinden, loslaten en opnieuw vorm vinden. Uit gedragen kleding, garen en het hergebruiken van oude materialen ontstaat een organische vorm waarin haken, wikkelen en weven samenkomen. Deze handelingen dragen voor mij een eeuwenoude symboliek: de draad als verbeelding van het leven, het weven als het samenkomen van ervaringen en het wikkelen als bescherming en overgang. De verschillende natuurlijke structuren en rafelige draden verwijzen naar kwetsbaarheid en vergankelijkheid. Wat overblijft zijn sporen van een geleefd leven, verbonden met elkaar en open voor ieders eigen blik en betekenis.
*Een eervolle nominatie ontvangen tijdens Het Festival “Voor Mijn Dood”” Maastricht 2026